نشود فاش کسی آنچه میان من و توست,تا اشارات, نظر نامه, رسان, من و توستگوش کن با لب خاموش سخن میگویمپاسخم ده به نگاهی که زبان من و توست روزگاری شد و کس مَرد ره عشق ندیدحالیا چشم جهانی نگران من و توستگرچه در

دیشب تا حوالی 12 با دخترم کتاب ریاضی و تکالیفش مرور کردیم... طبق معمول هرساله تو این فصل سرفه های شبانه سراغش میاد و خواب اهل منزل بهم میریزه... خلاصه امروز هر سه با خستگی و خوابالودگی تمام بلند شدیم

هروز صبح که دخترم میسپرم سرویس ، با یه سری افراد تکراری هروز سلام علیک دارم... اولی پسربچه همسایمون هست که البته غولی هستن برا خودشون و هروقت بنده رو میبینه نیشش تا بنا گوش بازه... همسایه واحد بغلی خو

چند شبی هست تا سحر مشغول نوشتن یه برنامه هستم، سرشبی میگن: یکی از مراجعینم اومده و گفته من phd دارم بایستی به کارم رسیدگی کنید، منم گفتم واس من بی سواد و تحصیلکرده فرقی نداره، برا همه قانون یکسانه...

با کسی دوستی کنید که با اومدنش تو زندگیتون یا اصلا نذاره طعم تلخ تنهایی بچشید یام اگه از پس این مهم برنیومد اقلکم شعور داشته باشه و تنهاییتون درک کنه... همیشه پی تنهایی م ... تنهایی یواشکیم دوست دارم.

تازه میفهمم چرا شاعر گفته

هر دم ازین باغ بری میرسد...تازه تر از تازه تری میرسد

اینکه میگن قدرت خرید مردم پایین اومده ، به عینه لمس شد برای بنده

امروز 25 ابان ته جیب من و بابا تکونده شده و تا یک هفته دیگه دستمون خالی, هست ...

از طرفی سه روز پیش پدر بابا سکته کردن و اینهفته ما مهمانم داریم...

انقدر دوست دارم بدونم هدف از خلقت بشر غیر چزوندن و چلوندنش

واقعا چی هست؟

گرچه

یکی را داده ای صد نان گندم

یکی را کرده ای محتاج مردم

روز پنجشنبه 8 آذر قرار بود ترخیص بشن... کلاس بودم و مدام پیام میدادم که از استادم اجازه بگیرم و برم ملاقاتی بهم میگفتن کجا میای؟داریم کارای ترخیص انجام میدیم. بعد ترخیص میدونستم موج مهمانها سرازیر میش

امشب هوا مهه...

رفتم شیر و تخم مرغ بگیرم....

آسمون نگاه میکردم ...ذکر یا دلیل المتحیرین و یا غیاث المستغیثین طبق معمول،وقتی احساس درماندگی و نومیدی میکنم،به زبانم جاری شد اما ... از دلم گذشت ،فراموش شده م پیش خدا

ذکم تمام نشده ماسید به زبانم و کامل نشد...

به پشت سر که نگاه میکنم،پی تعریفی ،انگیزه ای برای زندگی میگردم که به دخترم ارائه کنم... منتها وقتی دستم خالی هست و قلبم بی اعتماد به روزگار... ترجیح میدم سکوت کنم...

حتما زندگی برای دخترم تعاریف قشنگتری داره...امیدوارم...

یه نوع خرفتی ...یه نوع بی حوصلگی ... باعث میشد با هیشکی صحبت نکنم... به صحبتها گوش ندم و با سر تایید کنم... فقط میدونم برا دخترم بی حوصله نیستم... به حال خودم دلواپس شدم آستین همت بالا زدم... اول کمی